این چندمین بار است که یک پست مینویسم برای این ماه ، امیدوارم این دفعه حذفش نکنم

هرگز خورشید را اینقدر تاریک حس نکرده بودم ، هرگز زمین را ینقدر مرطوب و چندش آور ندیده بودم ، ایستادم روبه وری خودم و گفتم :

- هی تو . با تو هستم

با خودم بودم ، با منی که دوست دارد به اندازه هزارن ما یکی شود با همه چیز اما دستهایش بسته است ، با خودم بودم با کسی که درونم زندانی ست ، کسی که گاهی دست به صورتش میکشم اما هنوز صورتش خیس اشک است 

- اشک برای چی

اشک ریختن دلیل خاصی نمی خواهد ، گاهی صدها دلیل هم وجود دارد اما فقط خنده ات میگیرد ، زن عمویت مرد ، ریالی پول ته جیبت نیست و ۱۳ روز مانده به برج ، دلت لک زده برای شنیدن صدای کسی که زندگیت را به باد داده اما بازهم اشکم در نمی آدید ، اما صورت کسی در درون من خیس بود ، گفتم

- گریه برای چی

خیلی مظلومانه نگاهم کرد ، کمی نزدیک شد به من ، پیراهنش را کمی بالا داد ، بدن شیشه ایش پر از خراش بود ، بدن شیشه ای ش که زمانی مثل الماس میدرخشید اینقدر خراش برداشته بود که تاریک تاریک شده بود ، حتی اگر خورشید میتابید به تنش یا اگر خورشید را چال میکردی تو قلبش باز نوری بیرون نمیزد ، گفت :

- گریه نداره

راست میگفت گریه داشت ، شب بود ، باد سرد پاییزی میزد به تنم ، اشک پسر بچه بدجوری عذابم داد ، زدم  به دوش ، خیس شدم اما نه از اشک ، آسمان ماه نداشت که دل به نورش بسپرم و از یاد ببرم ، صدایم کرد ، نگاهش کردم اما چیزی نداشتم بگویم  ، گفت :

- من هستم حتی اگه تو منو نبینی

غیب نگفته بود ، همه این سالها صدایش میپیچید توی گوشم ، همه این سالها وزن غربتش قرابت تاریکی را هم خانه کرده بود با دلم اما این بار هم گفت ، گفت تا گفته باشد ، تا یادم بیاورد چیزی را که حتی یک ثانیه از یاد نبرده ام .

پی نوشت : برای این متن بی سر و ته از همه خواننده های اندک این وبلاگ عذر میخوام ، بد دلم گرفته بود میخواستم چیزی بنویسم که نشد

پی نوشت ۲ : گاهی گفتن چقدر دردناکه ، کسی باور نمی کند اما دردناک است انگار بخواهی شیشه خورد شده را از گلو بالا بیاوری

پی نوشت ۳ : سکوت سرشار از ناگفته هاست ، بعد از سالها گوش دادن به این کاست قلبم رو پاره کرد

پی نوشت ۴ : چقدر از خودم نا امیدم ، چقدر از خودم خسته ام ، کاش مرگ یک خانه ای بود که هرکسی را بدون بازخواست به آنجا راه میدادند و میگفتند ، حالا که خودت آمدی برای شاد زیستن در جاودانگی اماده باش

پی نوشت ۵ : از خدا خواستم خودش دردم رو دوا کنه هرچند در این مدت به این نتیجه رسیده ام که دوای درد من همین بی دوایی دردهاست تا همیشه آیینه ای پیش رویم آویخته باشد به منیت من که از یاد نبرم آنچه را که بارها و بارها زندگیم را به آتش کشیده

پی نوشت ۶ : از خدا خواستم عشق را به من بدهد ، نمی خواهم اوباما باشم و یک کره خاکی حرفم را بخواند ، نمی خواهم فرشته ای باشم و خلود در بهشتی زیبا ، تنها میخواهم عشق مثل کبوتری بنشیند بر گودی دستهایم و هر وقت خواست پر بکشد ، من قفس نمی شوم حتی برای چیزی که حسرتش را میکشم

پی نوشت ۷ : دوست داشتن کسی که نابودت کرده است ، دوست داشتن کسی در چشم هایت خیره میشود و با کارد سرت را میبرد عجیب است ، اما دوست نداشتن کسی که آزارت داده و خودش را مثل داغ حک کرده بر قلبت عجیبتر است ، نشسته سر جایش حالا تو هرچه میخواهی اسمش را بگذار ، بگذار حسرت ، بگذار عشق ، بگذار نفرت ، بگذار دوست داشتن فرقی نمیکند سر جایش نشسته