خواب دیدم تو یه مسجدهستم و ناگهان بزرگ زاده ای با شکوه و جلال وارد شد . خدم و حشم زیادی داشت و رو به من پرسید: آیا صاحب قلم توهستی

گفتم :آره

به سمت من می اومد و من از شرم عقب می رفتم که گفت: بایست من دارم به اشتیاق خودم میام

وقتی چشم هامو بازکردم خودمو آلوده پاکی اون دیدم

اون بزرگ زاده بود و گناهی نداشت و من اُمی بودم و گناهکار

بی اختیار یاد حکایت خسرو شیرین افتادم

تمام گناه شیرین خندیدن به فرهادی بود که جنبه اون خنده رو نداشت و اون افتضاح بالا اومد

به هرحال جنبه و بزرگ زاده گی با انسان خلق میشه و بی جنبه گی هم مثل یه ویروس تو خون ماست