راهی نیست

                                                                  ای که پستان هایت معجزه زندگی ست

و من در چشم تو

                           لایه ها را میبینم

                                                 و نقطه میان دو ابرویم

                                                                             در اعماق

                                                                                                 آرام میشود

دستانم را به میان گیسوانت راهی نیست

                                          ای که اوج غرورم

                                                              در لمس انگشتانت

                                                                                    پرنده میشود

و شفق نگاه توست

                                          تا پهنای سفید چهره ات

                                          جایی آن سوی زمان باشد

و دلهره ای   درون مرا می جود

آیا سرانجام هر جستجویی یافتن است؟

غبارهای سرگردان در باد

                                     قلب های خسته به خون نشسته اند

و انتظار یک حقیقت است

                                     چراکه صدای تو شنیده میشود

                                      در خیس ترین خلوت های خالی من