نوشتن برام خیلی سخته اما میخوام یه چیزی بنویسم . چیزی که نه  ارزش ادبی داشته باشه نه ارزش مفهومی و فقط تصویری باشه از یه بُعد از شخصیت آدمی که شاید هنوز هم خیال میکنه سرپاست

من شکست خوردم و قبول این شکست تلخ ترین چیز دنیا بود

وقتی شکست خوردم گفتم خوب دیگه شده و باید از نو زندگی کرد

یه دوست خیلی خوب و فهمیده پیدا کردم(فکر بد نکنید ) که البته عقایدمون اصلا با هم نمی خوند

ولی بعد تبعات شکست من شروع شد و من واقعا دیگه طاقت شو ندارم

مثل این میمونه که قطع نخاع بشی و بعد بگی خوب حالا دیگه پیش اومده و  شده و الآن باید زندگی جدیدی داشته باشم اما تبعات این شکست زندگی جدیدت رو واقعا به لجن میکشه و آدم دیگه نمیدونه چیکار کنه و چی بگه

الآن هم دارم 2 هفته میرم سفر و خیلی امیدوارم زمان بتونه یه عقلی بهم بده

واقعا احمقانه ست میدونم ولی حماقت نوعی شجاعت بی انجامه و ریسک یعنی چگونه زندگی کردن