روزهام میگذره به همراه لحظه ها .  لحظه هایی که بعضی شون با غم و بعضی شون باشادی همراهن . لحظه هایی که در بعضی از اونها تنفر و درد به اوج میرسه و در بعضی از اونها شادی و سبکی اوج میگیره . لحظه هایی که در بعضی هاشون من حقیر تر از آرزوهای دراز و برتری جویانه ام هستم و لحظاتی که من به مرگ خیلی نزدیکم و هیچ خواسته ای جز رستگاری ندارم . لحظه هایی که نا امیدم و لحظه هایی که یه هدف پر رنگ جلوی چشمام خود نمایی میکنه .

چقدر انتظار کشنده و سازنده ست . احساس میکنم به آرامشی دور از التهاب عشق فرو رفتم . آرامشی که قبل از هرچیز مراقب حفظ خودیت منه و این منو آروم میکنه . چقدر سخته برام که احساساتم رو تو خودم خفه کنم و همیشه از خیانت به اعتماد بترسم . شاید اینجا آخر دنیاست .

انتظار تو را خو کرده ام

چونان پرنده ای که قفس را

..............................

...............................