بی اختیار وارد مغازه شدم . توی مغازه یه مرد دیگه که خیلی شبیه صاحب مغازه بود و یه پسربچه ۱۰ ساله هم بودن. اولین عربده رو که زدم مرد دوم پرید جلوم و با لهجه غلیظ ترکی گفت: خانواده گیه

و به همین ساده گی خشونت و خونریزی بصورت کاملا موجه تبدیل به یه فیلم سینمایی شده بود و مردم محل هم با هیجان از صحنه های خونین لذت می بردن

صدای ناله های زن هر لحظه ضعیف تر میشد . التماس میکرد . هی میگفت هرچی تو بگی غلط کردم غلط کردم اما مرد هر لحظه سر زن رو محکم تر تو دیوار سنگی میکوبید و صدای زن هر لحظه ضعیف تر میشد . چشم هام تو صورت مرد قفل شده بود . لبخند پیروزمندانه ای روی لبهاش نقش بسته بود که انگار فاتح تمام دنیا شده بود . مرد با حرصی  وحشیانه سر زن رو تو دیوار میکوبید .

عربده دوم رو اینقدر بلند کشیدم که ناگهان همه چیز متوقف شد . مرد به من خیره شد  در حالی که انگشتهاش به آرومی سست شد و جنازه زن کف مغازه فروریخت . بدنش اینقدر کوفته و لهیده شده بود که کاملا با سطح مغازه مماس شده بود.

به ۱۱۰ زنگ زدم و باقی ماجرا . چقدر دلم برای زیبایی زن سوخت و چقدر دوست داشتم آرواره های خندان مرد با ضربه های پام که تو صورتش میخورد خورد کنم اما به دلیل تجربه های زیاد خدمت در کلانتری ۱۹۰ مجییدیه در دوران سربازی بهم ثابت شده بعد از ۲۴ ساعت بجر مرد زن هم از من شکایت میکنه چون اگه این کار رو نکنه هروز کتک میخوره .

زن باید هروز کتک بخوره . اگه به قانون متوسل بشه تا زمان نتیجه به اندازه تمام روزهای قرن منفور بشریت کتک خورده و اگر هم بسوزه و بسازه که داستان همینه و باید تمام عمر در نقش فشار گیر مرد عقده های روانی اونو تعدیل کنه و برای این کار باید از اندامش و تنش خرج کنه

تنی که میشه بوسه گاه و مزرعه عشق باشه باید زیر خشونت مرد ساییده بشه

دلم برای مردمی میسوزه که در جامعه ای زندگی میکنن که قوانینش فقط حامیه اشخاص خاصیه

اما  دلیل نوشتن این مطلب این بود که دیروز مرد منو دید و با نگاه کینه جویانه اش منو تهدید کرد و برای اولین بار چقدر دلم خواست که حرکتی بکنه تا من نمایش قدرتم رو بازی کنم و مردونگی تنش رو زیر ضربه هام تحقیر کنم و بعد از ساعتی وقتی به ماه نیمه شب نگاه کردم از خودم بدم اومد چون من هم مثل میخواستم با خونریزی خودم رو نمایش بدم